ต้นน้ำ

คลินิกดอยแก้ว ปี ๒๖๓๒ — ฟ้าตื่นมาทุกเช้ากับresponsibilityที่หนักเกินตัว คนไข้รออยู่แล้วตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ยาเหลือไม่ถึงสัปดาห์ เครื่องมือพังครึ่งpharmacyว่างเปล่า

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้าก้าวลงเรือโดยไม่เชื่อตัวเองว่าทำไมถึงมา ทิ้งคลินิก ทิ้งคนไข้ ตามคนแก่ที่เรียกตัวเองว่าspirit doctorขึ้นไปตามแม่น้ำ หาพืชที่ฟ้าไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่ามีจริง

ตลาดริมน้ำสบรวก — ฟ้าไม่เคยเห็นตลาดแบบนี้ ทุกอย่างbarter ไม่มีใครใช้เงิน เงินบาทที่ฟ้าพกมาเป็นแค่กระดาษ

ฝนมาwithout warning — แม่น้ำกลายเป็นสัตว์ดุร้ายGPSช็อต เหลือแค่สายตาของตาลือกับสัญชาตญาณของแม่น้ำ

วัดป่าแม่จัน — กำแพงสูง หลังคาโซลาร์ เสาวิทยุทหารเก่าดัดแปลงเป็นหอระฆัง ข้างในคือshelterสำหรับเด็กกำพร้ากว่าร้อยคน

แม่ชีไล่พวกเขาออกด้วยปืนลูกซอง ฟ้าอยากจะกรี๊ดใส่เธอ อยากจะบอกว่าcompassionที่เธอสวดทุกวันมันอยู่ไหน แต่ตาลือเดินไป ไม่หันกลับ เขาไม่ได้โกรธ เขาแค่เศร้า

ต้นน้ำ — ที่มาของทุกอย่าง น้ำตกเล็กๆ ป่าโบราณ และพืชที่ตาลือตามหา เขาคุกเข่าจรดดินก่อนจะเข้าใกล้ เหมือนเข้าวัดที่sacredที่สุดในโลก

ฟ้าfeltทุกอย่าง — consciousnessในทุกสิ่ง หินหายใจ แมลงร้องเพลง ต้นไม้พูด รากใต้ดินเชื่อมโยงป่าทั้งผืนเหมือนnetworkที่มีชีวิต เธอไม่ได้อยู่ในป่า — เธอเป็นส่วนหนึ่งของป่า ไม่มีความขาด ไม่มีความกลัว มีแต่onenessและlove

ฟ้ากลับมา ปัญหาเดิมยังอยู่ — ยาไม่พอ เครื่องมือพัง คนไข้รอ แต่ฟ้าไม่เหมือนเดิม เธอรู้สึกfullแทนที่จะรู้สึกขาด รู้สึกgratefulแทนที่จะรู้สึกหนัก ป่าสอนเธอว่าmedicineไม่ได้เริ่มที่โรงงาน มันเริ่มที่ดิน ที่น้ำ ที่respectต่อทุกสิ่งมีชีวิต เมล็ดพันธุ์ในมือเธอจะกลายเป็นสวนข้างคลินิก ภูมิปัญญาในใจเธอจะกลายเป็นa new way of healing ตาลือหายไปเงียบๆ ตามแบบของเขา ฟ้ามองเรือเขาลับไปตามลำน้ำ แล้วยิ้ม — the sourceอยู่ที่นี่แล้ว อยู่ในตัวเธอ